Bourgondische wijntycoon in voor Volendammer gezelligheid
Na een reis via de A2 door de Ardennen langs Metz en Nancy over de tolweg kwamen ik en mijn twee vrienden Paul Kwakman en Wim Visscher na 800 kilometer in de stad Beaune aan. Een reis van 7 en een half uur. Om de 2 en een half uur wisselden we van chauffeur. Het rijden viel wel mee. We checkten zo snel mogelijk in en renden daarna naar een terras. Het eerste wijntje was een feit. Marine een prachtige Française bediende ons. Zij is de dochter van een kennis van ons die we graag met een bezoek vereren. Nadat de bodem van de fles inzicht kwam stopte er een auto met de secretaris van de eigenaar van een wijnhuis in Beaune. We gaven handen en wisselden verdere beleefdheden uit zoals dat op z’n Frans gaat.
Inmiddels bestelden we een volgend flesje (want oh.. wat waren die flesjes klein). Ging de telefoon en de eerder genoemde secretaris vroeg of we vrijdag met meneer Bichot wilden eten in een visrestaurant. We keken elkaar aan en een grotere eer kon ons niet te beurt vallen in Beaune. De laatste zelfstandige grote wijnhandelaar in Beaune, eigenaar van 5 kastelen, 24 domaines in de Bourgogne en enorme wijnvelden in de cote du Rhône en de Midi. Wie zijn wij, vroegen we ons zelf af om uitgenodigd te worden door deze laatste Tycoon van Beaune. De volgende dag na een bezoek aan de Macon waar we illegaal gestookte Marc de Bourgogne kregen te proeven brachten we ook een bezoekje aan de Beaujolais. Hier doken we een kelder in, die het magistrale wijnjaar 2009 omgezet had in een genotmiddel met 14.5 % alcohol. Deze konden we nog niet uit de Julienas. Eigenlijk zijn we toen als een stel zenuwachtige kinderen naar huis gevlogen. Voor onze memorabele ontmoeting wilden we op tijd zijn en nuchter blijven. Half 8 in Le Marine Bleu afgesproken, na elkaar hartelijk begroet te hebben namen we een aperitief. Ik een Pastis en de rest een Kir. De gastvrouw kwam langs met een kersverse vis uit Bretagne. Onze gastheer Albert Bichot en wij gaven instemming om deze klaar te maken. Een voorgerecht van langoustines volgt en de wijn vloeide rijkelijk. Na het hoofdgerecht haalde ome Paul voorzichtig zijn sambaballen te voorschijn en begon ritmisch te tikken. Van een etentje veranderde de sfeer in een Frans feest. Wijntycoon Albert voelde zich op zijn tachtigste weer als een jonge Adonis. We hebben er een fantastisch feest van gemaakt en een onuitwisbare indruk achter gelaten. Dat bleek twee dagen later toen zijn secretaris weer opbelde. Ook kwamen we Albert nog tegen en hij vertelde dat hij nog veel aan ons moest denken. Toen we na afloop van feest vertelden tegen sommige Fransen dat we met Meneer Bichot gegeten hadden, konden ze hun oren niet geloven dus lieten we de foto zien waar we samen op stonden.
De volgende dagen zijn er nog de nodige Bourgondische wijntjes langs gekomen en waren we weer blij dat we naar huis konden.
