CARNAVAL

Na een uitnodiging die ik niet kon weigeren, is het dan toch gebeurd. Naar het Zuiden met de carnaval, van mij hoefde het niet. Maar een zekere nieuwsgierigheid, dreef me ernaar toe. Ik belandde in een omgeving die bevangen was door een vreemde ziekte, met onweerstaanbare hup-kriebels. Iedere middag, zo tegen een uur of 1, werd iedereen bevangen door een hupziekte, die de mensen sleepte naar een feestlawine, die ze optocht noemen. Allemaal, en dan bedoel ik ook iedereen, wass uitgedost in de mooiste kostuums. Op “vastelaovend”, zoals ze hier carnaval noemen, laten ze crisis buiten de deur. Investeren in carnaval is denk ik het credo hier. Grieken, neuro’s , zeuro’s en graaiende bankiers zijn een grote inspiratiebron voor veel verklede deelnemers. Een van de grappigste vond ik de kapitein van het passagiersschip, dat vergaan is voor de Italiaanse kust.  Hij stond op een brug (zelfgebouwd) met een megafoon, alle mensen gerust te stellen. Er was niets aan de hand. Alles in het Italiaans en gebroken Engels, geweldig, wat een humor. Als nuchtere Volendammer liep ik door al die massa’s mensen, waarin je door het geschater van allerlei drukte makende vj’s, dj’s, fanfares en harmonies  niemand kon verstaan. Alleen de barkeepers aan de bierkranen leken iedereen te kunnen verstaan. Veel karren met kinderen, waarvan ouders hun eigen drank en eten hadden meegenomen om zo lang mogelijk door te kunnen feesten. Zo hanteert iedereen een methode om de crisis te bezweren. Als recht geaarde kermisvierder voelde ik me zo verlegen, Kermis op Volendam is vergeleken met carnaval in het Zuiden niet meer dan een kinderfeestje. Ik zie het wel zo dat ieder zijn eigen cultuur heeft en inspiratie voor kermis heb ik zeker opgedaan.
Wim Keur