Kasboek het vervolg
Om te voorkomen dat ik met de botte bijl aan het bezuinigen zou gaan, heb ik een paar dagen in afzondering nagedacht over mijn bezuinigingen. Alle rekeningen klaar gelegd, bank afschriften geordend en de kasboekjes ingekeken. Denken hoe ik dit ging aanpakken op een mooie zonnig weekend, nadat ik al enkele dagen in de tuin had gelegen. Allerlei klusjes waren verzonnen door lief en uitgevoerd zonder te mopperen. Sloeg de verveling toe, na een aanloop van enkele uren, waarbij allerlei uitstel gedachten opkwamen. Ook de geestelijke en morele druk om met gezwinde pas aan deze “enerverende” klus te beginnen werd groter. Op het warmste uur van de dag was het zover.
Axent een begrafenis verzekering waar ik per maand € 15,90 aan betaalde met een verzekerd bedrag van € 700,- was de eerste die er aanmoest geloven. Dit was een erfenis van ons lokale begrafenisfonds. Een goudzoekerskoorts maakte zich van mij meester. Politieke partij, gezondheidsstichting, groenfonds en een jazzclub waar ik al jaren niet meer kwam waren op deze kokende middag ook de eerste slachtoffers van mijn opgekropte bezuinigingswoede. Ik putte extra energie uit het gemak waar het mee ging en met wat het opbracht. Een maandblad dat nauwelijks meer werd gelezen sneuvelde, de gids maar ook de krant waar ik onophoudelijk bezorgklachten over had. Dit werd een abonnement via mijn Ipad, behalve op zaterdag. Moeilijker en echt tijdrovend was het met het opzeggen van de lotto en de postcodeloterij. Telefoontjes van 20 a 30 minuten met zeer bijdehante dames of heren die je niet wilden loslaten. Allerlei aanbiedingen, cadeautjes, extra prijs uitkeringen werden in het vooruitzicht gesteld als ik maar bleef. Ik bleef halsstarrig en wilde hoe dan ook opzeggen. Toen bleek dat ik er hoe dan ook van af wilde, kreeg ik de voorwaarden hoe ik kon opzeggen. Het diende schriftelijk te gebeuren.
€ 1700,- verder aan bezuinigingen, belde ik een verzekeringsmij op, ik betaalde een premie van € 45,56 met de vraag waar dat voor was. Het bleek een arbeidsongeschiktheidsverzekering te zijn geweest waar ik veel meer voor had betaald per jaar. Na 40 jaar bleek dit de laatste betaling geweest te zijn. Deze had ik dus niet op te zeggen was mijn vraag. 'Ik zou het niet doen' zei een amusante meneer 'want anders kan uw eenmalige uitkering wel eens in gevaar komen'. Hoeveel gaat dat dan wel worden was natuurlijk de voor de hand liggende vraag. 'Dat weet ik niet, dan moet ons andere kantoor bellen' was het antwoord.
De sinterklaas bestond echt! Vrouw, kinderen, familie, vrienden en collega’s willen nu allemaal graag weten hoeveel geld het is maar ik bel niet! Het blijft een verrassing die ik voor de viering van ons 40 jarig huwelijk ga gebruiken.
Op ontbloot bovenlijf in korte broek op de warmste dag van jaar een bezunigingsresultaat halen van € 1700,- met een verzekeringsbonus was een knap resultaat, die ook onze liefde aanwakkerde.